|
|
|
Start  Staff Metodologia nauk Ks. dr hab. Mieczysław Bombik
|
|
ks. dr hab. Mieczysław Bombik |
|
|
|
Written by Administrator
|
|
poniedziaek, 20 listopad 2006 |
There is no translation available, please select a different language.
KS. DR HAB. MIECZYSŁAW BOMBIK
Profesor UKSW
ur. 10 października 1938 r. w Rybniku
e-mail:
This e-mail address is being protected from spam bots, you need JavaScript enabled to view it
Studia:
1956-1962 studia teologiczne w Wyższym ?ląskim Seminarium Duchownym w Krakowie;
1967-1971 uzupełniające studia filozoficzne na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie;
1973-1976 studia doktoranckie w Institut fuer Logistic na Uniwersytecie Wiedeńskim.
MAGISTERIUM:
1971 magister filozofii na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie na podstawie pracy: „Filozoficzne uwarunkowania deterministycznej interpretacji mechaniki kwantowej Dawida Bohma” (promotor pracy: ks. prof. dr hab. Kazimierz Kłósak).
DOKTORAT:
1978 doktor filozofii w zakresie nauk formalnych i przyrodniczych na Formal – und Naturwissenschaftlichen Fakultaet der Wien Universitaet, na podstawie pracy: „Theorie der Definitionen” (promotor: prof. dr Kurt Christian. Nostryfikacja doktoratu odbyła się w roku 1979 na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Recenzentami byli: ks. prof. dr hab. Józef Iwanicki i doc. dr hab. Edward Nieznański).
HABILITACJA:
1991 doktor habilitowany nauk humanistycznych w zakresie filozofii i socjologii – filozofii – logiki i metodologii nauk, na podstawie dorobku naukowego, kolokwium habilitacyjnego i pracy: „Pojęcie błędu petitionis principii” (recenzenci: prof. dr hab. Leon Gumański, prof. dr hab. Henryk Stonert i prof. dr hab. Jan Such. Zatwierdzenie habilitacji nastąpiło w roku 1992).
PROFESURA:
1995 profesor nadzwyczajny UKSW. Recenzentami działalności dydaktycznej, wychowawczej i naukowej, wymaganej do nominacji byli: ks. prof. dr hab. Mieczysław Lubański i prof. dr hab. Mieczysław Omyła.
PRACA ZAWODOWA:
od 1976 zatrudniony na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie (obecnie Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego): jako starszy asystent przy Katedrze Logiki, Ogólnej Metodologii Nauk i Teorii Poznania;
od 1978 adiunkt Katedry Logiki i Metodologii Nauk;
od 1991 kierownik Katedry Logiki i Metodologii Nauk;
1976-2000 wykłady z logiki, metodologii nauk i teorii poznania oraz seminarium w Wyższym ?ląskim Seminarium Duchownym w Krakowie, a później w Katowicach.
PE?NIONE FUNKCJE:
1979-1982 redaktor: składu osobowego oraz spisu wykładów i ćwiczeń ATK;
1980-1983 sekretarz czasopisma „Studia Philosophiae Christianae”;
1980-1988 współtwórca planu zajęć dydaktycznych Wydziału Filozofii Chrześcijańskiej;
1989-1996 kwalifikator języka niemieckiego kandydatów wyjeżdżających na stypendia fundowane przez: Pax Christi Internationale Katholische Bewegung – Werk Janineum, Europaeische Hilfsfonds i Sekretariat Konferencji Episkopatu Polski;
Redaktor II tomu: Micsellanea Logica i sekretarz dwóch następnych;
1993-1995 członek zwyczajny Komitetu Nauk Filozoficznych PAN.
Kierunki Badań:
Głównymi kierunkami zainteresowań są: metodologia nauk: ogólna, nauk szczegółowych i filozoficznych, logika, filozofia języka, filozofia nauki, problematyka dialogu i błędów logicznych. Twórczość naukowa dotyczyła i dotyczy problematyki definicyjnej i błędów logicznych, zastosowań logiki do teologii, stosunku tradycyjnej metodologii nauk do filozofii nauki, rodzajów i definicji racjonalności, wartości eksperymentalnego uzasadniania w naukach empirycznych, podstaw oraz metodologii ruchów ekologicznych, charakterystyki socjologii nauki.
Przez próby ustalania przyczyn wieloznaczności słowa definicja, zaproponowanie kryteriów (syntaktycznych – na ile to możliwe) klasyfikowania definicji i sformułowania kryteriów kwalifikowania definicji do wyróżnianych w klasyfikacji rodzajów definicyjnych, wprowadza pewien porządek do bardzo złożonej, wieloaspektowej i spontanicznie się rozwijającej, często wybiórczo jedynie badanej współczesnej teorii definicji.
Monografia: „Pojęcie błędu petitionis principii”, w której dokonano pierwszej od Arystotelesa gruntownej, trójaspektowej (formalnej, epistemicznej i dialektycznej) krytycznej analizy często pojawiającego się w rozumowaniach błędu logicznego i wyróżniono 52 jego odmiany (w podręcznikach i encyklopediach wymienia się co najwyżej 4), stanowi istotny wkład w problematykę błędów logicznych.
W sprawie stosowania logiki do teologii badacz twierdzi, że warsztat badawczy teologa stałby się sprawniejszy, bogatszy i poznawczo skuteczniejszy, gdyby ten częściej i bez niepotrzebnych zahamowań sięgał do środków, jakie w zakresie np. ustalania jednoznaczności wypowiedzi, definiowania pojęć, czy uzasadniania zdań w procesie rozumowań lub argumentacji oferuje mu współczesna logika.
Przy ustalaniu podstawowych typów i rodzajów, będącego powszechnie obecnym w języku potocznym oraz naukowym – najczęściej w intuicyjnym znaczeniu – pojęcia racjonalności, próbuje, przez analizę definicji tego pojęcia oraz kryteriów wyróżniania prezentowanych w literaturze typów i rodzajów, szukać odpowiedzi, między innymi na pytanie, w jakim stopniu terminologiczne decyzje językowe skorelowane są z aspektem semantycznym.
W metanaukowych rozważaniach dotyczących stosunku tradycyjnej metodologii nauk a współczesnej filozofii nauki chodzi o możliwie precyzyjne ustalenie istotnych relacji między tymi filozoficznymi dyscyplinami oraz o możliwie precyzyjną charakterystykę ich przedmiotu badań.
Badania dotyczące tzw. nowego eksperymentalizmu pozwalają ustalić – wydaje się przekonywująco – te własności, elementy czy momenty badań doświadczalnych, w świetle których eksperymentalne wyniki można uważać za realnie istniejące fakty a nie jedynie za wytwory, których istnienie uwarunkowane jest: subiektywnym punktem widzenia, psychologicznym, historycznym, społeczno – ekonomicznym kontekstem, czy wcześniej akceptowaną teorią, w ramach której eksperyment jest przeprowadzany i interpretowany.
WYKAZ PUBLIKACJI (wybrano 10 pozycji):
Bombik M., 1980, W sprawie kryteriów kwalifikowania definicji normalnych. „Studia Philosophiae Christianae”2:198-192.
Bombik M., 1985, O definiowaniu pojęcia definicji. „Studia Philosophiae Christianae”1:129-142.
Bombik M., 1985, O rodzajach definicji. „Miscellanea Logica”2:147-239.
Bombik M., 1988, Filozoficzne uwarunkowania deterministycznej interpretacji mechaniki kwantowej Dawida Bohma. „Z zagadnień filozofii przyrodoznawstwa i filozofii przyrody”10:137-190.
Bombik M., 1988, Logika i teologia. „Studia Philosophiae Christianae”2:75-89.
Bombik M., 1991, Pojęcie błędu petitionis principii. „Miscellanea Logica”4.
Bombik M., 1991-92, Sprawa stosowania dzisiejszej logiki do współczesnej teologii. „?ląskie Studia Historyczno – Teologiczne”23/24:165-172.
Bombik M., 1993, Teoria błędów logicznych w ujęciu Stanisława Kamińskiego. „Studia Philosophiae Christianae”29:163-166.
Bombik M., 2000, Tradycyjna metodologia nauk a współczesna filozofia nauki. „Studia Philosophiae Christianae”36:1, 7-39.
Bombik M., 2001, Typy racjonalności (I). „Studia Philosophiae Christianae”37:1, 7-42.
|
|
Last Updated ( roda, 30 maj 2007 )
|
|
|
Online
We have 2 guests online
|
